zaterdag 11 maart 2017

Lente in het Dwingelderveld: zonnende adders

Het beloofde een mooie dag te worden, dus kozen we er vandaag voor om met de fiets naar Ruinen te gaan in plaats van met de auto.

Zo konden we meteen ook even langs de adderwal bij de radiotelescoop langs. De adders waren alweer gesignaleerd, en met dit lekkere zonnetje zat het er dik in dat wij er ook een paar te zien zouden krijgen.

Ja hoor: we zagen er drie. Het blijft altijd weer een verrassing of en waar we ze zien.
Het waren mannetjes, die komen wat vroeger in het jaar buiten dan de vrouwtjes.

Verderop zag Henny nog een vreemde vogel boven in een boom zitten.
Het bleek een mannetjes klapekster te zijn. Die zie je ook niet vaak.


Zoek de adder....
(precies in het midden.)
Adders zijn best klein.
De vrouwtjes wegen maar 100 gram, mannetjes nog minder.
Veel langer dan 50 tot 70 cm worden ze niet.
Ze zijn zo'n twee cm dik en vallen nauwelijks op tussen de bladeren en het gras.


Daar ergens zit er een...


Deze lag mooi midden in het gras tussen de eikenbladeren.


Een prachtig getekende kop!


Ook de schubben zijn het bekijken waard.
Adders hebben veel verschillende soorten schubben.
Wikipedia vertelt hier meer over. 


Mannetjes-adders zijn kleiner dan vrouwtjes
en hebben een scherper afgetekende zigzaglijn op de rug.


Ook de zijkant is mooi getekend.


Je kijkt er heel gemakkelijk overheen.


De klapekster.
Het mannetje is grijs-wit, het vrouwtje bruin-wit.
Het masker is een goed en duidelijk kenmerk.

zondag 19 februari 2017

Zo maar een dag in februari

Nou ja... zo maar een dag.... mijn kleinzoon heeft gisteren zijn eerste levensjaar voltooid. En dat gingen we vieren.

Voor de annalen: het had ondanks de hogere temperaturen overdag toch weer zo hard gevroren dat er wat ijs op de vijver lag. In een heel mooi patroon...

In de loop van de ochtend hoorde ik een grote lijster zingen. Nu begint de lente echt!
In de middag waren we, samen met onverwacht veel anderen, op Tibors verjaardagsfeest.
Op de terugweg hebben we genoten van de uitgestrektheid en stilte van het Kootwijkerzand.
Ik heb overigens nooit geweten dat wij onze eigen Sfinx hebben....

Na een prachtige zonsondergang en een heerlijke pannenkoek in het Pannenkoeken Restaurant Kootwijkerduin reden we voldaan terug naar het rustige Drenthe.

De foto's van het Kootwijkerzand zijn van Henny en van mij.

Een bijzonder patroon in de... ijsgolven?


Een grote lijster zit voluit te zingen.


Tibor 1 jaar. Hiep hiep hoera!!!


Een panoramafoto van het Kootwijkerzand.
Een prachtig gebied.

Holderdebolder de helling af


En dan sta je in een heel groot leeg landschap...


...met stuifduinen en...


...de Sfinx!
 Ook deze heeft geen neus ;-)






Nog even een panoramafoto maken.


Een braamstruik in brand?
Gelukkig niet!


Nog heeel even...


...en dan issie onder.

Het was weer een leuke en mooie dag.

vrijdag 17 februari 2017

Ons zonnestelsel op schaal, dan begrijp je pas écht (niet) hoe nietig wij zijn....

Gisteren had ik het met iemand over het immense heelal, en dat ik eens een filmpje had gezien waarin duidelijk werd hoe nietig wij op Aarde zijn, alleen al in ons eigen zonnestelsel.

Na wat rond zoeken vond ik het filmpje. Het was nog indrukwekkender dan ik in mijn herinnering had: als je ons zonnestelsel op schaal maakt, met als uitgangspunt de Aarde zo groot als een stuiter, is de Zon een bal van anderhalve meter doorsnee, 176 meter van de Aarde vandaan (in werkelijkheid 8 lichtminuten of een kleine 150.000.000 km) en is de middellijn van het zonnestelsel ruim elf kilometer!


To Scale: The Solar System from Wylie Overstreet on Vimeo.

zaterdag 11 februari 2017

Goudhaantjes en bevroren koeienpies

Vanmiddag hebben we in de buurt van het Koelevaartsveen gewandeld, aan de noordwestkant van het Dwingelderveld. Daar begonnen we tenminste met de blauwe route.
We hadden zo veel te zien dat we op een gegeven moment de blauwe paaltjes over het hoofd zagen en flink te ver naar het oosten liepen.

Geen probleem: daar was het ook prachtig. En: als we daar niet geweest waren, had ik nu nog steeds geen foto gehad van het goudhaantje.

Het goudhaantje is de kleinste vogel van Nederland. Je hoort hem vaker dan dat je hem ziet: hij struint met zijn soortgenoten, en ook vaak met wat mezen erbij, door de boomtoppen van vooral naaldbomen. De troep houdt contact door voortdurend heel hoge piepgeluiden te maken.

Ze zitten geen seconde stil, en het is dan ook vrijwel onmogelijk om ze fatsoenlijk op de foto te krijgen. Vanmiddag kwamen ze ook wat lager in de bomen, en ik kreeg zowaar een paar keer een goudhaantje in de zoeker.
Maar dan ben je er nog niet: de autofocus werkt tussen al die takken eerder tegen je dan met je, dus je moet voortdurend handmatig scherpstellen. En als je dan ook nog zo'n altijd bewegend vogeltje moet volgen, begrijp je waarom het niet makkelijk is om zo'n vogeltje én scherp, én tegen een donkere achtergrond, én in een mooie stand vast te leggen.

Dus inderdaad: geen enkele foto van het goudhaantje is het helemaal, maar de foto's samen geven toch wel een aardige indruk van het beestje.

De fotoserie begint met iets wat op het eerste gezicht bevroren koeienpies leek, maar bij nader inzien iets heel anders was...

Onderaan een omgevallen den hing een gele bevroren waterval.
De eerste indruk was dat hier een koe tegen de boom had staan piesen
en zo een gele ijspegel had geproduceerd.


Omdat deze verklaring toch een beetje vreemd was, bekeken we de boel van wat dichterbij.
Het viel al snel op dat het ijs precies aan het laagste punt van de stam hing.


Wij denken dat het bevroren dooiwater is dat geel is gekleurd
door de mossen en allerlei stoffen in en op het hout.
Niets vreemds dus, maar wel een apart gezicht....


In de zomer zijn dit donkere bossen; nu kijk je er heel ver in.


We hadden al heel veel schapenpaadjes gezien deze middag.
Hier zagen we dan eindelijk de schapen zelf.


Hier issie dan: het goudhaantje.
Kenmerken zijn de olijfgroene kleur, het kleine formaat en
de gele streep boven op zijn kop met zwart eromheen.


Hier kun je de gele streep goed zien.


Ook de vleugels zijn mooi gekleurd.





Absoluut niet scherp, maar zo is het net een schilderijtje.


De mooiste foto van de dag.


Een eind verderop zagen we een groep kraaien.
Toen we te dichtbij kwamen, vlogen ze loom een boom in.


Ook (of vooral?) onder de grond gebeurt van alles.
Hier zie je een complete mollenstad liggen.

Het was weer een mooie middag....

vrijdag 27 januari 2017

Winter

Lekker is dat: is het eindelijk prachtig winterweer, lig je in bed met griep....

Afgelopen donderdag hield ik het niet meer uit en hebben we een wandelingetje gemaakt in recreatiegebied Schoonhoven bij Hollandscheveld. De bomen waren schitterend wit van de rijp en het dunne ijs lag er prachtig bij. Een (over)moedige schaatster draaide haar rondjes over het ondiepe deel van de plas.
Helaas voelde ik me nog lang niet geweldig, dus ging het weer rap richting warme kamer.

Een paar dagen later probeerden we het nog een keer: nu op en rond de Lemelerberg. Het was best koud en de Zon kreeg nauwelijks de kans om door de mist heen te prikken, maar ook nu was het genieten.

Het meest gefotografeerde vogeltje van de afgelopen dagen, denk ik.


Drie dagen mist en vorst zorgden voor prachtige kunstwerken.


Mevrouwtje liep dapper met me mee toen ik even de tuin in ging.
Ze vond de koude sneeuw kennelijk niet zo'n succes en
probeerde steeds in mijn broek te klimmen.
Veel warmer....


Lekker wandelen in het zonnetje langs het strand van Schoonhoven...



...of met de klapschaatsen aan oefenen voor de eerste marathon op natuurijs.






Een stukje ijs in het ijs, begroeid met rijp.


De verschrikkelijke sneeuwman gesnapt in de ochtendzon.


Inderdaad: gewoon in Tiendeveen: een roodborst en wat schapen maken zich op
voor wéér een winterse dag.


Boven de Lemelerberg probeert de Zon door de mist te prikken.


Een zeldzame gelegenheid om zonder hulpmiddelen een zonnevlek te bekijken:
het kleine vlekje rechtsboven in de Zon.
Klik op de foto om hem beter te kunnen zien.