zondag 19 februari 2017

Zo maar een dag in februari

Nou ja... zo maar een dag.... mijn kleinzoon heeft gisteren zijn eerste levensjaar voltooid. En dat gingen we vieren.

Voor de annalen: het had ondanks de hogere temperaturen overdag toch weer zo hard gevroren dat er wat ijs op de vijver lag. In een heel mooi patroon...

In de loop van de ochtend hoorde ik een grote lijster zingen. Nu begint de lente echt!
In de middag waren we, samen met onverwacht veel anderen, op Tibors verjaardagsfeest.
Op de terugweg hebben we genoten van de uitgestrektheid en stilte van het Kootwijkerzand.
Ik heb overigens nooit geweten dat wij onze eigen Sfinx hebben....

Na een prachtige zonsondergang en een heerlijke pannenkoek in het Pannenkoeken Restaurant Kootwijkerduin reden we voldaan terug naar het rustige Drenthe.

De foto's van het Kootwijkerzand zijn van Henny en van mij.

Een bijzonder patroon in de... ijsgolven?


Een grote lijster zit voluit te zingen.


Tibor 1 jaar. Hiep hiep hoera!!!


Een panoramafoto van het Kootwijkerzand.
Een prachtig gebied.

Holderdebolder de helling af


En dan sta je in een heel groot leeg landschap...


...met stuifduinen en...


...de Sfinx!
 Ook deze heeft geen neus ;-)






Nog even een panoramafoto maken.


Een braamstruik in brand?
Gelukkig niet!


Nog heeel even...


...en dan issie onder.

Het was weer een leuke en mooie dag.

vrijdag 17 februari 2017

Ons zonnestelsel op schaal, dan begrijp je pas écht (niet) hoe nietig wij zijn....

Gisteren had ik het met iemand over het immense heelal, en dat ik eens een filmpje had gezien waarin duidelijk werd hoe nietig wij op Aarde zijn, alleen al in ons eigen zonnestelsel.

Na wat rond zoeken vond ik het filmpje. Het was nog indrukwekkender dan ik in mijn herinnering had: als je ons zonnestelsel op schaal maakt, met als uitgangspunt de Aarde zo groot als een stuiter, is de Zon een bal van anderhalve meter doorsnee, 176 meter van de Aarde vandaan (in werkelijkheid 8 lichtminuten of een kleine 150.000.000 km) en is de middellijn van het zonnestelsel ruim elf kilometer!


To Scale: The Solar System from Wylie Overstreet on Vimeo.

zaterdag 11 februari 2017

Goudhaantjes en bevroren koeienpies

Vanmiddag hebben we in de buurt van het Koelevaartsveen gewandeld, aan de noordwestkant van het Dwingelderveld. Daar begonnen we tenminste met de blauwe route.
We hadden zo veel te zien dat we op een gegeven moment de blauwe paaltjes over het hoofd zagen en flink te ver naar het oosten liepen.

Geen probleem: daar was het ook prachtig. En: als we daar niet geweest waren, had ik nu nog steeds geen foto gehad van het goudhaantje.

Het goudhaantje is de kleinste vogel van Nederland. Je hoort hem vaker dan dat je hem ziet: hij struint met zijn soortgenoten, en ook vaak met wat mezen erbij, door de boomtoppen van vooral naaldbomen. De troep houdt contact door voortdurend heel hoge piepgeluiden te maken.

Ze zitten geen seconde stil, en het is dan ook vrijwel onmogelijk om ze fatsoenlijk op de foto te krijgen. Vanmiddag kwamen ze ook wat lager in de bomen, en ik kreeg zowaar een paar keer een goudhaantje in de zoeker.
Maar dan ben je er nog niet: de autofocus werkt tussen al die takken eerder tegen je dan met je, dus je moet voortdurend handmatig scherpstellen. En als je dan ook nog zo'n altijd bewegend vogeltje moet volgen, begrijp je waarom het niet makkelijk is om zo'n vogeltje én scherp, én tegen een donkere achtergrond, én in een mooie stand vast te leggen.

Dus inderdaad: geen enkele foto van het goudhaantje is het helemaal, maar de foto's samen geven toch wel een aardige indruk van het beestje.

De fotoserie begint met iets wat op het eerste gezicht bevroren koeienpies leek, maar bij nader inzien iets heel anders was...

Onderaan een omgevallen den hing een gele bevroren waterval.
De eerste indruk was dat hier een koe tegen de boom had staan piesen
en zo een gele ijspegel had geproduceerd.


Omdat deze verklaring toch een beetje vreemd was, bekeken we de boel van wat dichterbij.
Het viel al snel op dat het ijs precies aan het laagste punt van de stam hing.


Wij denken dat het bevroren dooiwater is dat geel is gekleurd
door de mossen en allerlei stoffen in en op het hout.
Niets vreemds dus, maar wel een apart gezicht....


In de zomer zijn dit donkere bossen; nu kijk je er heel ver in.


We hadden al heel veel schapenpaadjes gezien deze middag.
Hier zagen we dan eindelijk de schapen zelf.


Hier issie dan: het goudhaantje.
Kenmerken zijn de olijfgroene kleur, het kleine formaat en
de gele streep boven op zijn kop met zwart eromheen.


Hier kun je de gele streep goed zien.


Ook de vleugels zijn mooi gekleurd.





Absoluut niet scherp, maar zo is het net een schilderijtje.


De mooiste foto van de dag.


Een eind verderop zagen we een groep kraaien.
Toen we te dichtbij kwamen, vlogen ze loom een boom in.


Ook (of vooral?) onder de grond gebeurt van alles.
Hier zie je een complete mollenstad liggen.

Het was weer een mooie middag....

vrijdag 27 januari 2017

Winter

Lekker is dat: is het eindelijk prachtig winterweer, lig je in bed met griep....

Afgelopen donderdag hield ik het niet meer uit en hebben we een wandelingetje gemaakt in recreatiegebied Schoonhoven bij Hollandscheveld. De bomen waren schitterend wit van de rijp en het dunne ijs lag er prachtig bij. Een (over)moedige schaatster draaide haar rondjes over het ondiepe deel van de plas.
Helaas voelde ik me nog lang niet geweldig, dus ging het weer rap richting warme kamer.

Een paar dagen later probeerden we het nog een keer: nu op en rond de Lemelerberg. Het was best koud en de Zon kreeg nauwelijks de kans om door de mist heen te prikken, maar ook nu was het genieten.

Het meest gefotografeerde vogeltje van de afgelopen dagen, denk ik.


Drie dagen mist en vorst zorgden voor prachtige kunstwerken.


Mevrouwtje liep dapper met me mee toen ik even de tuin in ging.
Ze vond de koude sneeuw kennelijk niet zo'n succes en
probeerde steeds in mijn broek te klimmen.
Veel warmer....


Lekker wandelen in het zonnetje langs het strand van Schoonhoven...



...of met de klapschaatsen aan oefenen voor de eerste marathon op natuurijs.






Een stukje ijs in het ijs, begroeid met rijp.


De verschrikkelijke sneeuwman gesnapt in de ochtendzon.


Inderdaad: gewoon in Tiendeveen: een roodborst en wat schapen maken zich op
voor wéér een winterse dag.


Boven de Lemelerberg probeert de Zon door de mist te prikken.


Een zeldzame gelegenheid om zonder hulpmiddelen een zonnevlek te bekijken:
het kleine vlekje rechtsboven in de Zon.
Klik op de foto om hem beter te kunnen zien.

woensdag 11 januari 2017

Sporen die je zelden ziet

Van de week reed ik langs het Linthorst-Homankanaal en zag ik iets vreemds:

In het ijs zaten sleuven met water erin. Sommige meer dan twee meter lang, andere korter.
Soms één sleuf, soms twee naast elkaar.

Toen ik wat beter keek, zag ik dat aan een eind van zo'n sleuf de voetafdrukken stonden van eenden en zwanen.

Aan datzelfde eind zat soms ook een verdikking.

Wat was er gebeurd?

Het ijs was op een gegeven moment zo dun dat landende eenden en zwanen er doorheen zakten, het ijs met hun buik voor zich uit duwden en zo een open waterspoor trokken.

Als ze tot stilstand waren gekomen, konden ze uit het water op het ijs stappen en zo verder wandelen. Daarvoor was het ijs dus net nog dik genoeg.

Een paar uur later was het ijs verdwenen.

Leuk dat ik dat net nog even zag...

Vreemde strepen in het ijs


De landingsbaan van een eend.
Daarachter de sporen van een zwaan.


De landingsbaan van een zwaan: de poten zakten door het ijs, de buik nét niet.
Aan de ijsbultjes kun je zien dat hij van rechts kwam.
Hij is naar rechts weggelopen.


Vier eenden? Je ziet geen pootafdrukken.
Misschien was het een doorstartende zwaan:
twee keer stuiteren en dan...

Ja, dat was het. Kijk maar:
Na twee keer stuiteren met de poten door het ijs heen,
gleed hij een meter of vijf over het ijs verder, voor hij,
nét niet door het ijs zakkend, tot stilstand kwam.
Toen draaide hij linksom en liep langs zijn landingsbaan naar rechts weg.


Twee eenden.


Een zwaan.


Zo zie je maar: ook op een ogenschijnlijk saai stukje kanaal
is soms toch veel te zien.