zondag 26 oktober 2014

Spelen met licht

Tijdens mijn fietstocht gisteren genoot ik ook van het prachtige landschap.
Ik had alleen mijn mobieltje bij me, dus ik was wat gelimiteerd in mogelijkheden.

Thuis gekomen, ben ik wat gaan experimenteren met het Google+ nabewerkingsprogramma.

Hier een indruk.

Een van de schaapskuddes van het Dwingelderveld.
Heel ver weg....

....hier al wat beter te zien....


...en hier kon ik nog net de herderin met haar kudde in de weidsheid van het Dwingelderveld vastleggen.


Het Moddergat in het Dwingelderveld

De Boerenveensche Plassen

Het kleurrijke land

Tijdens een fietstochtje gistermiddag zag ik allerlei paddenstoelen. Groot en klein, en in diverse kleuren.

Hier een indruk:


Deze vond ik eigenlijk wat eerder, maar ik vind hem typerend voor de herfst:
schimmels staan symbool voor verval, en deze paddenstoel is nu zelf beschimmeld...


Het lijkt een cantharel. Is het er een?
Geen idee. Lekker laten staan.

Een grote sponszwam.
Helaas is hij beschadigd, waarschijnlijk door een koe.
Als hij intact is, kan hij zo groot worden als een volleybal.


Heel anders is dit kleintje: het gewone vuurzwammetje.
Nog geen drie centimeter hoog was dit exemplaar.
Ik vond hem in de Boerenveensche Plassen.

zondag 19 oktober 2014

Het Dinkelland

De afgelopen week hebben we in het Dinkelland doorgebracht, globaal in de driehoek Oldenzaal - Denekamp- Bad Bentheim.
We hadden geluk: het was prachtig nazomerweer. We hebben uiteraard weer van alles gezien.
Hieronder een indruk van wat we in de natuur tegenkwamen.

De Dinkel ontspringt ongeveer 40 km zuid van Oldenzaal, net noord van Coesfeld in Duitsland, en mondt na ongeveer 60 km bij Neuenhaus uit in de Vecht.
In Nederland vindt je hem ruwweg op de lijn Overdinkel - Losser - De Lutte - Denekamp - Ootmarsum.

Bij De Lutte stroomt hij als een echte beek slingerend door het landschap en vormt daar bochten, lussen en steile zandwanden.

Bij Denekamp stroomt hij door het bos.




Dit is de Dinkel bij Denekamp.

Dit is het gestreept nestzwammetje.
Rechts in beeld licht een beukenootje, dat geeft een indruk van het formaat...
Het lijken net vogelnestjes. De "eitjes" zijn pakketjes waarin de sporen groeien.
De zwammetjes links zitten nog dicht.
Bij het zwammetje onderaan is net het vlies open gegaan dat het "nestje" afdekt.


Wat is de natuur toch mooi!


Dit is de bruine trilzwam.
Die zat een paar centimeter verderop op de stronk.

Dit zwammetje groeide op een wel heel vreemde plaats: op wat beukenbladeren.
We hadden geen idee wat het was.
Tot ik er met een twijgje voorzichtig tegenaan duwde: het bleek een sinaasappelschilletje te zijn dat na een zwierige zwaai van een wandelaar ondersteboven op de tak was blijven liggen...
Eronder zat een klein slakje, dat een mooi schuilplaats had gevonden.
Ik heb het schilletje maar weer netjes teruggelegd.

Dit is eekhoorntjesbrood.

Dit prachtige diertje is de rups van de meriansborstel, een bruine nachtvlinder.

Een prachtig diertje met allerlei waarschuwingstekens die zeggen:
"eet mij niet, ik ben niet lekker".
Of dat waar is, mag je zelf proberen...

Van voren gezien ziet het er nogal vreemd uit.

Bij De Lutte stroomt de Dinkel door een zandgebied.
In de loop van de jaren heeft hij zich in het landschap ingevreten, waardoor hij op sommige plaatsen meer dan vijf meter lager ligt dan het zand eromheen.
In dit stukje "ravijn" onder een boomwortel kun je de verschillende lagen in de grond heel mooi bekijken.  

In de Dinkel zwemmen ook forellen.

Bij Losser, tegen de grens met Duitsland, ligt een grote plas die het gevolg is van zandwinning.
Er is een vogelkijkhut neergezet, die we dankzij bordjes in het dorp ontdekten.
In de hut zat een meneer van de vogelwerkgroep die over het ontstaan van de plas vertelde en trots uitlegde hoe de plas natuurgebied was geworden.
Hij wees ons zeker vijf verschillende ganzensoorten, en vertelde me dat geen krakeend was, zoals ik dacht, maar een wintertaling.

In het water en op en langs de oever is het een drukte van belang.


Futen zie je meestal zwemmen.
Hier zie je er een in de landing.
Hij blijkt dan ineens opvallende witte vlekken op zijn vleugels te hebben.

In de avondschemering gingen we op reeënjacht.
We zagen er uiteindelijk drie.
Deze stond in een weitje langs de Dinkel, vlak bij Losser.


Deze kennen we allemaal: de vliegenzwam.
Maar waarom héét hij nou zo?

Misschien wel doordat hij vliegen (hier muggen) aantrekt.
Helaas voor de beestjes wordt de zwam hen fataal.

Is het misschien een idee om vliegenzwammen in de slaapkamer te zetten?
Als muggenval lijken ze beter te werken dan die apparaatjes in het stopcontact...


maandag 13 oktober 2014

Sterrenshot en herfstspul

Gisteren hebben we een wandeling gemaakt in de bossen bij Witteveen. We genoten van een prachtig rustig bos met een keur aan landschapjes: uitgestrekte percelen met varens, eiken, berken, tamme kastanjes, beuken, een plas met een fraaie oever, een ven met heide eromheen, en een slootkant met daarachter akkers en weilanden.

Uiteraard zagen we talloze paddenstoelen en andere zwammen. Daarvan zijn er zo veel soorten dat ik er niet eens aan wil beginnen om die te leren kennen. Ondanks de hulp van een paar gidsen in boekvorm en het internet blijven paddenstoelen voor mij naamloos. En dat geeft rust, want zo kan ik onbekommerd genieten van hun prachtige vormen. Verder zagen we flink wat bruine kikkertjes, op de meest onverwachte plaatsen.

Tja, en dat sterrenschot dan? Sterrenschot bestaat strikt genomen uit de eileiders van kikkers. Er zijn veel dieren die kikkers eten: reigers, ooievaars en buizerds, maar ook marters en andere zoogdieren. De meesten worden letterlijk niet goed van de eileiders en wat daar in en omheen zit. Het spul verteert slecht en kennelijk irriteert het de ingewanden, want de meeste dieren kotsen het spul letterlijk uit.

Meestal zie je dus een wat wittig spul liggen dat lijkt op een uitgeknepen tube Velpon (voor de jongeren onder ons: dat is lijm die 'alles lijmt, behalve gebroken harten, waarvoor onze excuses', aldus de velponreclame die in lang vervlogen tijden op de radio te horen was).

Wat wij gisteren zagen liggen, bevatte nog veel meer: talloze bolletjes, orgaantjes en darmen, in een vreemd mozaïek over een kwart vierkant meter bosgrond verspreid. Ik wist daardoor niet goed wat ik zag. Gelukkig had Freddy hier ervaring mee en hij vertelde me dan ook dat het hier waarschijnlijk ging om het sterrenbraaksel van een marterachtige.

Erg interessant allemaal: dit zijn de dingen die een zo gewoon begonnen wandeling ineens tot een speciale gebeurtenis maken.

Hier een impressie van een middagje Midden-Drenthe.

Een prachtige zwam, grijswit van onderen en paarsbruin van boven.



Zo groot als de vorige was, zo klein is dit paddenstoeltje: nog geen drie centimeter hoog.


Dit is het dan: het lijkt wel kunst, zo kleurig...
Van onder naar boven: de opgezette eieren, buikorganen, de longen, het rode hart ingebed in geel vet.
Daarboven de eierstokken, die normaal gesproken natuurlijk lager zitten.


De eierstokken met een als een lollie op een stokje geprikt ei.

Hier de resten van een ander kikkertje.

Zijn die bruine spikkeltjes nu gaatjes of beestjes? We konden het niet zien.


Tussen veel bruin en groen hier een van de weinige bladeren die echte herfstkleuren hebben.

Een héél klein bruin kikkertje dat in het mos hangt uit te rusten van een paar reuzensprongen over het pad. 

Een prachtige, rustgeven en stimulerende omgeving.
Bij Witteveen, dus.

vrijdag 3 oktober 2014

Het Ruinerwold

Woensdag hebben we een wandeling gemaakt in het Ruiner wold,
Het was echt genieten, want de zon begon de boel net op te warmen, waardoor de ochtendnevel snel plaats maakte voor goudgele lichtpartijen.

Uiteraard zagen we de nodige spinnenwebben en zwammen.
Hier een indruk van wat we tegenkwamen.


Van alles wat...


Koraalzwammetjes op een dode tak.
Daar tussendoor zie je groen mos en dennennaalden.


Deze jongen had een hoed van 12 cm doorsnee.


Hoeveelduizend spinnen zouden er op dit stukje zitten?


De zwam is om het gras heen gegroeid.


Een bekerzwammetje.

Nog steeds vliegen er waterjuffers rond.

Kerkuilen tellen

Van de week ben ik met Freddy mee geweest kerkuilenkasten inspecteren. Ik was al eens eerder mee gegaan, dus ik wist ongeveer wat er komen zou.
Toch had deze middag een paar verrassingen in petto...

De meeste kerkuilen doen het goed dit jaar. Veel hebben twee broedsels geproduceerd, sommige zelfs drie.

Je kunt goed zien dat de jongen niet even oud zijn.
De uil legt iedere drie dagen een ei en begint - in tegenstelling tot zangvogels - direct te broeden.
Daardoor zit er soms ruim twee weken leeftijdsverschil tussen het oudste en het jongste exemplaar.
Dat is handig, want als er door slechte weersomstandigheden even geen muizen zijn, lopen niet alle jongen evenveel risico om te verhongeren.

De eerste kast was meteen raak: vijf jongen van het tweede broedsel.


De ladder staat op een plank op een wat gammele hooizolder, drie meter hoog.


Hier zaten vier jongen in.
Twee vlogen er de kast uit en gingen verderop in de schuur zitten.
Deze kunnen waarschijnlijk ook al vliegen, maar ze waren net te laat.
Later zagen we ook een van de ouders vliegen.



Tja, dit was een triest geval: de boer had gemerkt dat er - naast het stel in de kast - een
nest in een andere schuur was gemaakt. Hij vond een dood jong op de vloer.
Waarschijnlijk had de hond hem te pakken genomen.
Toen we richting het nest liepen, sloeg de hond aan en dook achter een stapel pallets.
We zagen daar niets, maar we gingen we er vanuit dat daar een jong zat en dat het een veilig plekje had gevonden.
Verderop lag een tweede lijkje. Jammer...


Het nest bleek achter de isolatieplaten te zitten.
Freddy zag nog twee jongen zitten, en besloot ze te redden.
Na heel wat gehannes (de jongen wilden zich niet laten vangen) en een flinke haal in zijn vinger
lukte het ons om de twee jongen in een doos te zetten.


Ook hier zie je het leeftijdsverschil.
We bouwden de doos in tussen hooibalen en hoopten dat ze daar zouden blijven zitten tot ze goed konden vliegen.


Ze zitten nu achter die hoge stapel.

Een dagje in Ootmarsum

Afgelopen zaterdag zijn we met de fotoclub in Ootmar sum geweest. Daar hebben we natuurlijk heel veel foto's gemaakt. Op onze website ...