dinsdag 30 juni 2015

Op expeditie bij Speuld

Niet alleen in de Kroondomeinen is veel te zien, ook op het terrein bij Paul is genoeg te beleven, al is het op een andere schaal.
De pinda's trekken nog steeds veel dieren: koolmezen, groenlingen en grote bonte spechten (een gezin met drie jongen!) halen de pinda's uit de container en op de grond vind je dan roodborst, vink, merel en bosmuis om de kruimels op te ruimen.

Merels, zanglijsters, hout- en tortelduiven en de eerder genoemde vogels zorgen voor een voortdurend concert. Alleen tussen kwart over elf 's avonds en vier uur in de ochtend is het stil. Als je tenminste de uilen en de nachtzwaluw niet meerekent die aan de overkant van het zandpad boven de heide en langs de bosranden acte de présence geven. De nachtzwaluw zit er al jaren. Iedere keer als ik hem hoor, word ik acuut blij.

Verder staan er natuurlijk allerlei planten en grassen, waarvan de bitterzoet me dit jaar het meest opviel.

Een bijzondere vondst was de larve van een Aziatisch lieveheersbeestje die net aan het verpoppen was toen we langs liepen. Deze diertjes zijn ooit in België gebruikt als biologisch bestrijdingsmiddel tegen bladluizen en hebben zich - uiteraard - in de natuur verspreid. Niet tot ieders genoegen, want als er gebrek is aan voedsel, doet hij zich te goed aan onze lieveheersbeestjes en hij verspreidt een voor sommige soorten dodelijk virus.

En dan over sporen. Die waren er in alle soorten en maten.
Dassenpoep vol met keverschildjes, plat gras, veren die stille getuigen leken van vogelleed, veroorzaakt door misschien een boommarter, een misschien verlaten dassenburchtje....
Genoeg om over te fantaseren en mooie plekken voor het opstellen van een cameraval.

Genoeg te beleven dus...

Op de ochtend van mijn vertrek zag Paul een roofvogel overvliegen. Dat bleek een rode wouw te zijn! Ik kon hem nog net op de foto zetten. Doordat de camera nog met nacht-instellingen stond, dreigde dat bijna te mislukken. Dus: zet altijd de bijzondere instellingen weer terug!



Een van de spechtenjongen.
De foto is niet echt scherp, maar hier zie je de lange tong zo goed.


Vijveronderhoud

Achter in de tuin zat onder een conifeer een zanglijster te schuilen...


...terwijl wij op het bankje zaten te genieten van het getik van de druppels op de bladeren.


Een dasseningang?
Met een stokje veegde ik het zand glad om de volgende ochtend beter te kunnen zien of er activiteiten waren.
Helaas waren die er niet.



Duivenveren (grijs en wit) en de veren van een gaai (blauw met zwart).


Staartveren van een bonte specht (links, zwart met witte stippen) en bruine veren van???


De larve van een Aziatisch lieveheersbeestje dat zich aan het verpoppen is...


...en de pop, een half uur later.


Op en langs de grasafvalhoop gedijt het vingerhoedskruid prima.


Mijn slaapkamer


Op diverse plaatsen zagen we dit geplette gras. Geen idee wat de oorzaak was.
Reeën? Regen? Dassen?

Genieten na een bezoek aan de afhaalchinees in Garderen.


Ten slotte: de rode wouw.

maandag 29 juni 2015

Softie in de Kroondomeinen

Ik bivakkeer een paar dagen met mijn hangtent in de tuin van Paul. Ik heb de fiets bij me, dus ik kan me lekker uitleven op de Veluwe.

Dat deed ik dus meteen de eerste middag. Ik had speciaal een groen shirt aangetrokken en een donkere broek om zo weinig mogelijk op te vallen. Ik fietste van Speuld naar Elspeet, kocht daar een portie kibbeling voor onderweg bij het visstalletje uit Urk en ging richting het voederweitje dat ik nog kende van ruim veertig jaar geleden.
Natuurlijk deed ik rustig aan: ik wilde me daar aan het begin van de avond installeren met mijn hangtentje-voor-onderweg en dan zou ik wachten op de dingen die komen gingen.

Op weg daarnaartoe zag ik al van alles. Eenmaal daar aangekomen, zocht ik een gunstige plek uit: goed op de wind, zodat ze niet zouden schrikken van mijn geur en die van de kibbeling, mooi uitzicht op de voederwei (inmiddels een hooiland) en met zicht op de waterpoel, waar ongetwijfeld dieren zouden komen drinken.

Ik keek waar de wissels (dierenpaadjes) liepen, om die niet te blokkeren en vond twee bomen op precies de goeie plek.

Het begon al goed: er scharrelden twee zwijnenbiggetjes rond. Ze hadden me niet in de gaten, dus ik had het goed gedaan.

Ik installeerde me zo stil mogelijk en ging op de hangmat zitten. Camera links, verrekijker rechts, kibbeling op schoot, fiets plat op de grond onder het groene dak van de tent.

Een uur ging voorbij.
En toen (inmiddels lag de kibbeling niet meer op schoot), hoorde ik linksachter wat geritsel. Ik keek voorzichtig om, maar ik zag niets.
Ik had mijn hand bij de camera, want je wist maar nooit.

En toen stond daar, als uit het niets, ineens een hinde midden op het pad, nog geen tien meter van me vandaan. Ze was op weg naar de poel.
Ze keek links: veilig, voor: veilig, rechts: oh jee, rare dingen!
Ze draaide zich pardoes om en verdween het bos in voordat ik de camera een centimeter kon optillen...

Tja, en toen begon de softie in mij te spreken:
"Gefeliciteerd: je hebt de perfecte plek gekozen, beter had je een hert niet kunnen zien. Maar moet dit ten koste gaan van hun rust? Ze schrikken zich rot en komen daar, waar ze dachten dat het veilig was, voorlopig niet meer terug. Een fijne natuurvriend ben jij, zeg!"

Wat deed ik dus: ik pakte de boel weer op en in en verdween met het schaamrood op mijn kaken uit het domein van de herten en zwijnen.

Daarna heb ik kilometers over de paden gefietst en genoten van wat ik allemaal tegenkwam.
Oh ja: wat ik totaal niet had verwacht: mountainbikers. In "Mijn tijd" moest je nog een dag- of seizoenskaart kopen bij Paleis Het Loo om de Kroondomeinen in te mogen, en dan alleen te voet. Fietsen mocht eigenlijk niet.
Nu mag iedereen er gratis wandelen en fietsen, zolang je op de paden blijft, uiteraard.

Mij daar nog niet van bewust, bewoog ik mij zo tegen een uur of acht heel voorzichtig en zo geruisloos mogelijk over de paden, langzaam fietsend en om mij heen spiedend om maar niets te missen.

Tot ik de mountainbikers tegenkwam. Gekleed in fleurige shirts en broekjes, mooie witte helmen op en luid keuvelend 'namen' zij de bospaden die ik zo voorzichtig en behoedzaam verkende.
Tja, wat moet je dan? De dieren zijn nog niet zo gewend aan mensen dat ze, zoals op Schiermonnikoog, gewoon hun gang blijven gaan als er mensen langs fietsen.

Dus besloot ik gewoon te gaan genieten van wat ik eventueel nog tegenkwam en te accepteren dat het bos overdag voor de mensen is en in het donker voor de dieren.

Ik zag nog een paar zwijnen, een haas en bij Uddel een ree. En toen ik tegen half tien weer bij Paul kwam, kon ik zeggen dat ik een fantastische middag en avond had gehad.
Toen het bedtijd was, kroop ik in mijn tent, waar ik tot vier uur in de ochtend kon meegenieten van een eindexamenfeest in de buurt. Dat was even jammer, maar ja, je kunt niet alles hebben...


De drinkplaats


De plek waar later het hert zou staan.


Twee biggetjes. Een derde liep verderop (buiten beeld).


Een mierenhoop. Zie je ze krioelen?


Hier wat dichterbij.

Een van de snelwegen in de buurt.

Ik deed zó voorzichtig, maar toch schrok ze. Sorry!


Een gedenksteen.
De andere kant legt uit dat dit het Vreebosch is dat in mei 1907 door de toenmalige koningin is gekocht.


Een ree bij Uddel.


De avond valt boven de heide bij Speuld.


Mijn slaapkamer

vrijdag 26 juni 2015

Met de fotoclub naar Schiermonnikoog

Gisteren zijn we met de fotoclub Tiendeveen naar Schiermonnikoog geweest.
Dat was een geweldig succes, niet in de laatste plaats dankzij het perfecte weer.

Uiteraard heb ik weer heel veel foto's gemaakt.
Ik heb nu even geen tijd om ze allemaal uit te zoeken, maar gelukkig heeft meneer Google er al een verhaal van gemaakt. Dat geeft een aardige indruk.



Hier dus het verhaal.

woensdag 24 juni 2015

Pas op: weer een fishing mail


Deze vond ik in mijn spam. Gelukkig waarschuwt Google luid en duidelijk.
Je weet het: banken sturen nooit van dit soort mailtjes, dus: "Doe dicht, bel uw bank".



woensdag 17 juni 2015

Hoya carnossa

Hij bloeit weer: de hoya carnossa (wasbloem).
Hoe oud hij is, weet ik niet, maar de veertig jaar haalt hij wel. Ik kan me mijn ouderlijk huis niet herinneren zonder hem en de laatste tien, vijftien jaar staat hij bij mij.

Ieder jaar weer staat hij in bloei. En ruiken dat-ie doet!!!


zaterdag 13 juni 2015

Vakantie in Engeland - fotoboek

We zijn een week in Engeland geweest. Dat hadden we hard nodig. Even geen zorgen, geen agenda, geen telefoonbereik en geen internet.
Ontspannen met de boot heen en terug en in de tussentijd genieten van de gastvrijheid van vrienden en de rust op een camping.
Genieten van het mooie land en de vriendelijke mensen.
Google heeft er een fotoboek van gemaakt dat ik - uiteraard - hier en daar heb aangepast.

Excuses: de link naar het fotoboek werkte niet. Nu werkt hij wel.
De link naar het fotoboek


vrijdag 12 juni 2015

De Maan

Zo, we zijn weer terug.
We waren een week in Engeland.
Daar komen binnenkort wat foto's van, uiteraard.

Aangezien je de Maan overal kunt bekijken, en ik best trots ben op dit plaatje, krijgt deze foto een eigen bericht.

Ik heb hem genomen met mijn Panasonic Lumix DMC-FZ1000 in de scenestand "Nachtopname uit de hand".
Ik had belichtingscorrectie op -5 gezet om te voorkomen dat de Maan in de zwarte lucht te fel zou worden.
Ik heb niets aan de foto bewerkt, behalve dat ik hem bijgesneden heb.

Ik vind hem wow!



Jouw gegevens en Google

myaccount.google.com

Hier kun je alles instellen wat met jouw privacy en beveiliging te maken heeft.

maandag 1 juni 2015

Meeëter

Vanmiddag was het lekker weer, dus konden we met onze gasten in de tuin eten.
Monique had lekker Grieks gekookt.

Tijdens het eten kregen we bezoek van een koolmees die druk op zoek was naar eten.
Hij ging van de struik naar de grond naar het kozijn en ineens naar de rugleuning van een van onze stoelen.
Toen verdween hij weer.

Even later was hij weer terug. We hadden een restje over en zetten het betreffende bord op de grond.
En ineens zat hij daarvan te eten!

Toen hij weer even weg was, zette ik het bord op mijn schoot. Ik moest denken aan mijn jeugd, waar we in het Zuiderpark in Den Haag ieder weekend de mezen uit de hand gingen voeren, en waar in het park Clingendael de eekhoorntjes op je schoot pinda's zaten te peuzelen.

Deze mees leek familie in Den Haag te hebben, want hij (dat zie je aan zijn brede stropdas) zat ineens op mijn knie bij het bord!

Zoiets hebben we hier nog niet beleefd.
Je maakt wat mee in Tiendeveen (had ik dat al niet eerder gezegd?)

Netjes van het randje eten.


Beter nog: met mes en vork!


Luipaard op schoot, maar dan anders


Mwah, Ik hou bij nader inzien toch niet zo van Grieks.



Specht

Zaterdag gingen we nog even bij Paul langs.
Daar kon ik deze grote bonte spechtenman op de foto zetten.

Mannetjes hebben een rode nek,
Vrouwtjes een zwarte.
Jongen hebben een rode pet.

Lichtspel in de lucht

Van de week fietsten we na een buiige dag een avondrondje over het Dwingelderveld. Er was weer van alles te zien. In de lucht deze keer... ...