zondag 31 januari 2016

Hoog water in Drenthe

Gisteren ben ik nadat de regen eindelijk weggetrokken was, nog snel even naar buiten gegaan.
Bij het Oude diep was daar zo veel te zien dat ik daar wat foto's heb gemaakt.
Het water in het gewoonlijk kleine stroompje stond tot aan de rand van de bedding en stroomde vlot door.
Terwijl ik over de rand van de reling van het bruggetje stond te genieten van al dit moois, kwam er midden in de stroom een woelrat aanzwemmen.
Hij zag mij niet of hij stoorde zich niet aan mij, wat mij de gelegenheid gaf om hem op de foto te zetten.

Zo werd dit droge uurtje aan het eind van de dag ook weer bijzonder...


Het Oude diep is hier normaal gesproken een stroompje van maximaal twee meter breed.


Het water staat dan een meter lager.


Nu staat het tot tot aan het maaiveld.


Best wel uniek...

Deze woelrat bruine rat probeerde tegen de stroom in te zwemmen.
 Dat lukte niet echt, dus zocht hij de wal maar op.


Je herkent de woelrat aan zijn stompe neus.
Hij is iets groter dan de bruine rat en veel kleiner dan de bisam- of muskusrat.
Aanvulling: de wijzen op waarneming.nl hebben gesproken: het is een bruine rat.
Ik denk dus dat de neus stomp lijkt doordat hij een beetje deze kant op kijkt.
En woelrat-oren zijn nóg kleiner.
Excuses voor de foute voorlichting...

donderdag 28 januari 2016

Landgoed De Klencke

Vandaag heb ik de groene paaltjeswandeling in het landgoed De Klencke bij Oosterhesselen gedaan.
Het was schitterend voorjaarsweer. Voorjaar? Ja hoor: de merels zaten al te zingen...



De dag begon al prachtig: de Maan en Venus bij elkaar tijdens het ochtendgloren.
De lucht is hier donkerder dan hij was.
Dat komt doordat ik een forse belichtingscompensatie moest toepassen
om te voorkomen dat de Maan te helder werd.


Heel triest: kon ik vorige week nog een prachtige vos in het
Kremboong vastleggen, nu lag er een aangereden exemplaar
langs de weg naar Nieuweroord.


Ik denk dat dit de Judasoor is.
Het dankt zijn naam aan de vorm (lijkt op oren) en het feit dat hij vaak op dood vlierhout te vinden is.
Men zegt wel dat Judas zich aan een vlierboom heeft opgehangen. Vandaar.
Dit zijn dezelfde paddenstoelen die ik bij Jos thuis als muizenoortjes in de kiemlo voorgeschoteld kreeg.

Ook hier was het ongewoon nat.
Dit bankje was echt onbereikbaar.


In deze boom ook een havik?
Nee hoor, een afgebroken tak.

De sporen laten zien dat het voertuig dat hier het land op wilde
rijden, toch maar is teruggegaan.
Het is echt kletsnat overal!


Deze lijntjes in de modder zijn de sporen van regenwormen.
Ik heb nooit geweten dat die zo veel bovengronds reizen.
Ook een gevolg van de nattigheid?


Het is een heel afwisselend gebied.
Op de achtergrond is het hoger en droger.
Daar vind je heide en jeneverbessen.


Links een beukenlaan met berken erlangs.




Dit heb ik nog niet eerder gezien:
deze berk had een flink aantal verdikkingen in de takken.
Het leken wel slangen met muizen in hun maag...


In een boom hoorde ik sijsjes kwebbelen.


Een Drentse boerderij tegen de bosrand.


Bij deze boom was ik al eens met Freddy geweest
toen we naar watervleermuizen zochten.
Ik was compleet vergeten waar dat was. Hier dus ;-)


Aan de omvang van de stam kun je zien dat hij heel oud geworden is.
Hoe hij aan zijn geblakerde binnenkant komt, weet alleen de boom...


Deze knoest aan de binnenkant lijkt wel van notenhout.


Bijna thuis, zag ik de kraam van Gerommeke staan.
Da's boffen: hoef ik me niet te haasten met koken voor ik
vanavond naar de fotoclub ga :-)

maandag 25 januari 2016

De Vossenberg

Ik had mezelf vanmiddag een beloning gegeven: nadat ik vanochtend een flinke hoeveelheid achterstallige administratie had weggewerkt, een deel van de berging had opgeruimd en mijn verwachte inkomsten en uitgaven voor 2016 aan de belastingdienst had opgegeven, mocht ik van mezelf lekker naar buiten.

ik ben naar de Vossenberg gegaan, een oud landgoed noord van Tiendeveen. De agrarische landerijen zijn inmiddels omgetoverd in waterpartijen, heide, bos en moeras.

De Zon scheen prachtig. Het gouden uur: het uur voor zonsondergang, duurt nu bijna twee keer zo lang doordat de Zon in de winter zo'n lage baan heeft. Dat zorgde voor prachtige kleuren.


Een van de beukenlanen op het landgoed.
Aan het eind staat een boerderij.



In de zomer staat dit meestal droog.

Op (of in?) een oude stam groeien diverse soorten mos.


Een stukje ernaast vond ik dit korstmos.
Het zou eikenmos kunnen zijn.


Een minilandschap van sporenkapsels van nóg een mos.

Net een lampje, zo met het zonlicht erin.


Je kunt er ook een kunstwerkje van maken.


Deze zwammetjes leken wel licht te geven.


De lange schaduwen van de beukenlaan geven het grasland een aparte sfeer.


Als je goed naar de bomen in de bosrand kijkt, zie je dat de katjes bloeien.

Op het terrein lopen Schotse hooglanders.
Je ziet aan uitstekende takken en stronken her en der plukken haar hangen.

Kennelijk is de ondervacht van deze koeien wit.

Een 'gewoon' blaadje wordt ineens bijzonder als
de Zon er doorheen schijnt. 

Ik heb nooit geweten dat Drenthe zo nat kon zijn.
Het donkere stipje links van het midden is de boer die
geultjes aan het graven is om het water wat af te laten vloeien.

Nu weet ik toevallig dat het hoogteverschil tussen deze vliegtuigen minimaal
300 meter is, maar vanaf dit standpunt lijkt het een stuk minder...

...en nu helemaal.


Ook dit is Drenthe, met de markante VAM-pijp op de achtergrond.

Het was een mooie middag.
Wat voor klussen zal ik morgen eens gaan doen ;-)

vrijdag 22 januari 2016

Bofkont

Ik bedacht me rond half een vanmiddag dat het lekker weer was voor een wandelingetje en dat ik dan meteen wat testopnames kon maken voor de fotoclub.
De weersverwachting gaf aan dat de zon snel zou verdwijnen, dus ging ik direct (zonder geluncht te hebben) op pad.

Ik besloot naar het Kremboongbos te lopen omdat ik dan onderweg allerlei lichtsituaties zou tegenkomen die ik voor mijn testopnames kon gebruiken.

Dat ging allemaal prima, dus toen ik eenmaal in het bos was, kon ik volop genieten van de stilte om mijn heen.
Ik zag hier en daar een meesje scharrelen en kwam een paar spechten tegen. Verder kon je op de grond een veelheid aan sporen zien van dieren die hier de afgelopen drie dagen hadden gelopen.

Ineens zag ik vanuit een ooghoek een beweging op het pad, een meter of tweehonderd voor me. Het leek een hond, maar toch ook weer niet.
Het was een vos die op zijn dooie gemak over het pad mijn richting op kuierde!

Ik zakte meteen door mijn hurken (dat kan ik tot verbazing van veel mensen erg goed) en probeerde me zo klein mogelijk te maken, terwijl ik voortdurend foto's maakte en filmde. Je wist immers nooit wanneer Reintje het hazenpad zou inslaan...

Tot mijn grote verrassing zag hij mij pas toen hij nog een meter of vijftig bij me vandaan was. Nieuwsgierig als hij was, kwam hij nog wat dichterbij en stopte op ongeveer veertig meter afstand. Hij bekeek me aandachtig en besloot toen toch maar een andere richting in te gaan, wat hij heel bedaard deed.
Ik kon nog een mooi plaatje schieten van zijn staart met witte punt.

Wéér een dag die niet meer stuk kon!

Het was nog niet voorbij, want eenmaal weer in het open veld, vloog er een zilverreiger vlak over me heen. Ik zag hem helaas iets te laat, waardoor ik pas een foto kon maken toen hij alweer voorbij was.

Als klap op de toch al indrukwekkende vuurpijl vloog er nog een kiekendiefmannetje over het land, aandachtig speurend naar muizen.

Inmiddels was de Zon vertrokken en moest ik in een koude wind en met een lege maag richting huis. Maar met deze ontmoetingen achter me, vond ik dat geen enkel probleem!

Van de twintig foto's die ik van deze matkopmees maakte,
was dit de enige waarop hij enigszins herkenbaar in beeld kwam.


Wat een prachtig exemplaar!


Hij heeft me hier al gezien, maar hij lijkt niet erg onder de indruk.
Hij kijkt eens rustig om zich heen en lijkt zich af te vragen
wat hij nu zal gaan doen.


Zo kun je de witte punt van zijn zijn staart goed zien.


Uiteindelijk slaat hij een zijpad in en vervolgt zijn weg.

Dit is een vossenprent.
Dat kun je zien aan de voorste kussentjes:
die liggen helemaal voor de kussentjes daarachter.
Je kunt er een lijntje tussendoor trekken.
Bij een hondenprent kan dat niet.

Mijn ezelsbruggetje: bij de Vos liggen de Voorste kussentjes er Voor.
Dit is een achterpoot. Dat kun je zien aan het achterste kussen. Dat heeft de vorm van een driehoek. Bij de voorpoot is het meer een boemerang



Zilverreigers zie je meestal alleen van ver weg.
Dat hij zo vlak over me heen vloog, was dus ook al een onverwacht genoegen.


Alle goeds komt in drie, zeggen ze wel.
Om dat te bevestigen kwam de blauwe kiekendief nog langs.

Hier nog twee filmpjes van de vos en een van de kiekendief.
Klik een keer om het filmpje te starten,
en dan rechts onderin op het rechthoekige symbooltje om het groot in beeld te krijgen.




Eens iets anders: navigatie-apps vergeleken

Ik heb vanochtend vijf gratis navigatie-apps, vlak na elkaar de route naar dezelfde bestemming laten uitrekenen. Onderweg stond er een file...