dinsdag 29 maart 2016

Een app in plaats van het Europees Schadeformulier

Op nu.nl vond ik de melding over de app Mobielschademelden.nl.

Handig, want je hebt geen verzekeringspapieren meer nodig en je hoeft geen tekeningen meer te maken.
Maak foto's, vul de relevante gegevens en de kentekens in van de voertuigen en de app stuurt de gegevens meteen na verzenden naar de verzekeraars.
Je kunt hem ook gebruiken als een voertuig geen kenteken heeft. Dan stuur je de melding zelf door naar je verzekeraar.

Slechts één van de partijen hoeft de app in te vullen. Als hij klaar is, krijgen de andere betrokkenen een sms met de melding (voor controle en aanvulling) en een code. Als iedereen het eens is met de melding, en iedereen de code heeft ingevuld, stuurt de app de gegevens naar de verzekeraars.
Klaar!

Kijk op https://www.mobielschademelden.nl voor een filmpje over de werking en de link naar GooglePlay en de Apple Playstore.

zondag 27 maart 2016

Het Oldenhaverveld

Speciaal voor mijn moeder, die wel mijn blog leest, maar niet mijn Google+ berichten, hier een verslag van mijn bezoek aan het Echtenerzand en het het Oldenhaverveld bij Echten.

Ik was die ochtend naar de molen geweest. Op de fiets, want het was prachtig weer. Dat werd beloond door vier reeën die vlak voor mij de weg overstaken. Ik kon nog net mijn mobieltje een foto maken voor ze het bos bij het Kloosterveld in verdwenen.



De molen stond er prachtig bij, zo in het voorjaarszonnetje. De kinderen die op bezoek kwamen, luisterden vol aandacht naar molenaar Jan die ze van alles vertelde over graan, korrels en meel.




Na de molen ging ik op weg naar De Luie Tuinman, waar ik met fotomaatje Henny had afgesproken. Ze waren eigenlijk nog niet open, maar we waren welkom voor een kop koffie en een plak zelfgebakken kruidkoek. Nou, dat lieten we ons geen twee keer zeggen!

Daarna gingen we op weg naar het invalidenwandelpad in het Echtenerzand. We vonden daar wederom sterrenschot. Dit keer met een half verteerd kikkertje er bij. En wéér lagen er eitjes naast. Vreemd hoor...


Het invalidenpad.
Een mooi betonnen pad waar mensen met rolstoelen heel veel plezier aan beleven.

Een gezinnetje grauwe ganzen.
Zoals altijd houdt er een de wacht terwijl de anderen fourageren of rusten.


Het sterrenschot, compleet met kikker en eitjes.

Het Oldenhaverveld is een prachtig heide- en zandgebied.

Dit is een panoramafoto.
Klik hier voor de versie waarin je met de muis of met de pijltjestoetsen rond kunt kijken. Klik dan nog een keer in de foto en dan kan je rondkijken. Je hoeft niet in te loggen.


Hier zie je mooi de sporen van podzolgronden.



De kleur van het mos komt bijna onwerkelijk over.

In het midden zie je een jeneverbes-bes hangen.

Een minilandschap.

Henny zag deze adder liggen.
Ik kon hem nog net vastleggen voor hij tussen de heidestruiken verdween.

Een heeel klein bloempje.
Dankzij waarneming.nl weet ik nu dat het heidespurrie is.

Een kijkje in de Cloud

+Luc Brons plaatste gisteren de link naar een filmpje van Google over hun Cloud.
Het is gemaakt om in 3D te bekijken met zo 'n speciale bril waarin je mobieltje past, maar je kunt het ook gewoon met de computer bekijken.

Klik in het plaatje hieronder om de video te starten.

Klik op het meest rechtse symbooltje rechtsonder in beeld om de video in het groot te zien.

Hij is Engels gesproken, maar Nederlands ondertiteld. Als je de ondertiteling niet ziet, klik dan even op het witte rechthoekje rechts onderin het beeld (de linkse van de vier symbooltjes).



vrijdag 18 maart 2016

Heikikkers kijken

Tegen half maart gaat het bij een aantal mensen kriebelen: rond die tijd gaan de heikikkers paren. "Nou en?" zal de argeloze lezer vragen, "dat is toch niet zo bijzonder?"
Beste lezer, dat is het wél. Tenminste, dat vinden wij....

De heikikker is een kleine bruine versie van de gewone kikker. Je vind hem, inderdaad, tussen de heidestruiken. Eigenlijk zie je hem dus bijna nooit, want wie loopt er nou tussen heidestruiken? In de zomer kruipen daar ook adders en teken, en die wil je juist liever níet tegenkomen...

Wat is er dan met die paartijd? Dan zijn de mannetjes knalblauw! En het kwaken van de heikikkers klinkt niet als gewoon kwaken, maar als het bubbelen van bellen in een moddervijver. Of als een zacht "woep woep woep".
Als je bij een poel met kwakende heikikkers staat, lijkt het geluid overal vandaan te komen, behalve van de plek waar ze zitten.

Vorige week had ik al drie vriendinnen 'voorgewarmd". Ze hadden wel zin om mee op onderzoek te gaan in het Dwingelderveld. Het was alleen de vraag of we ze te zien zouden krijgen.
Donderdag kwam iedereen goed uit, dus zetten we dat in de agenda.
Het werd spannend, want de paartijd duurt maar een paar dagen.

In Brabant en Limburg waren ze aan het begin van de week al gesignaleerd, dus ik had goede hoop dat ze donderdag in Drenthe actief zouden zijn, zeker nu het ineens mooi lenteweer begon te worden. Aan de andere kant: de nachten waren nog wel koud. Vrijwel ieder ochtend lag er nog ijs op de vijver.

Het was een prachtige dag, dus besloten we de gok te wagen.

Nou, het kon niet beter!!! We hebben overigens nog veel meer gezien.
Hieronder mijn verslag.
Deze link toont het album waar we onze foto's in hebben gezet.


We hadden afgesproken bij de radiotelescoop.
We zouden daar misschien addertjes in de zon kunnen zien liggen.
Helaas, er was er wel een gesignaleerd, maar die was weer weggekropen.
Dat proberen we dan wel een andere keer.
Hier zij we op weg naar de poeltjes waar we ze vorig jaar gezien hebben.


Ja hoor: daar zitten er al een paar!
Zie je de koppetjes in het water?

We dachten eerst dat ze nog niet helemaal blauw waren,
maar dat viel reuze mee.
Die bobbeltjes links in het water is al dril.
Heikikkers laten er geen gras over groeien!

We hadden geluk: in het water vlak langs het pad zaten er heel wat.
Daar komen we zo meteen.

Overleg over hoe het beter kan.


Marlous was die middag lekker met Tibor aan de wandel,
bleek uit een appje dat ik kreeg.

De Davidsplas huisvest nog smienten.
Die vertrekken pas in april.

We zagen er ook nogal wat slobeenden.


Langs de over vond deze witte kwikstaart de tafel gedekt.

Daar zitten er drie!

Een mooie blauwe rug.


Genieten van het geluid van de kikkermannetjes en de stilte en het uitzicht daar omheen.


Of niet....

Tja, wat zal ik nu fotograferen?
er is zo veel te zien...


Deze hommel heeft de hele wilg voor zichzelf.
Dat is maar goed ook, want er bloeien pas een paar katjes.


Jammie!!!


Saai? Als je goed (en wat langer) kijkt,
is er genoeg te zien...

Het was een leuke middag!

Klik op een van de foto's voor de vergrotingen.

vrijdag 11 maart 2016

Het Aekingerzand

Donderdag was een mooie dag: na een paar graden nachtvorst, die eigenlijk pas na zonsopkomst begon, waarbij de vijver voor de zoveelste keer dichtgroeide met prachtige ijskristallen, ging het richting het Aekelerzand, een stuifzandgebied in het Drents-Friese Wold. Het lijkt wel een beetje op het Kootwijkerzand op de Veluwe.

Als het goed was, zouden er talloze lammetjes rondlopen en misschien waren er al zingende vogels te horen. In ieder geval zou het genieten worden in dit prachtige natuurgebied dat in de zomer druk bezocht wordt door toeristen.

Donderdag was dat niet het geval: in de vier uren dat ik daar rond zwierf, kwam ik nog geen tien mensen tegen.
Wat ik wél tegen kwam: veldleeuweriken en boomleeuweriken die al uit volle borst zongen om hun territorium te markeren, twee kuifmezen, schapen natuurlijk, met slechts één lam helaas, en zand, heel veel zand.

Prachtig was het. Kijk maar....
Vergeet niet om op een foto te klikken en dan de grote versies te bekijken.

Deze boom is door een storm geveld.
Het wortelstelsel is inmiddels vrij van zand en aarde.



Een waar kunstwerk.


Tussen al die mooie dennen staat één berk.


De struik op de voorgrond is kraaiheide.
Die bloeit in april.


De struikheide, die in augustus bloeit, voert
echter de boventoon.


Woeste grond.
Je ziet in het zand onder de heidestruiken diverse lagen grond zitten.



De uitkijktoren van waaruit je een prachtig uitzicht hebt over het gebied.

Twee wandelaars in het geaccidenteerde terrein.


Een prachtig panorama

Sommige delen zijn bebost en bieden onderdak aan vogels en,
aan de keutels te zien, vossen.



Een kuifmees! Die heb ik lang niet gezien.


Het was een mooie wandeling!




zaterdag 5 maart 2016

Een mooie lentedag

Mijn agenda is bijna altijd gevuld. Dat gebeurt zo maar...
De agenda voor vandaag was vanochtend nog leeg. En binnen no time stond er een telefoongesprek, een koffie-met-lunch en een wandeling in.
Het kan verkeren...
Die wandeling speelde zich af rond de Gijsselterkoelen, een heide- en vengebied zuid van het gehucht Gijsselte. Ik ben daar vaker geweest en dat maakt het leuk.

Naast het gezang van lijsters, geelgorzen, vinken, mezen en andere vogels, hoorde ik ook twee raven en een zwarte specht. Die specht was er de vorige keer ook. Ik heb hem nog niet gezien, maar dat gaat vast wel veranderen, want ik ben van plan hier vaker te komen.

Het was zo mogelijk nog natter dan de vorige keer.

Een van de vennen.


Een kussen met mossen op een paaltje...


...kan, vanuit een ander standpunt beschouwd,
veranderen in een mooi berglandschap.


Ergens anders staan lucifermos en bekertjesmos.


Bijzonder: sterrenschot (ook wel heksensnot) met links daarvan
een klompje eitjes.
Sterrenschot is het in de maag van reiger, ooievaar of buizers sterk opgezwollen ei-gelei van de dril van kikkers of padden.
Door het opzwellen krijgen de beesten pijn in hun maag en braken ze het uit.
Die eitjes had ik nog nooit gezien. Het lijkt wel kaviaar...


Op een stronkje, een eindje van een pad, staat een stenen uiltje.
Op het stronkje is een penning geschroefd.
Het is een Geocache.

Een Geocache is meestal een kistje met een papiertje erin en soms kleine prulletjes.
De coördinaten van Geocaches staan op internet en veel mensen maken er een sport van om ze te vinden. Je stopt er wat in en je haalt er wat uit. Je schrijft de datum en je naam op het papiertje en meldt later op internet jouw vondst.


Daar is-ie weer: de gele trilzwam.
Dit is een behoorlijk groot exemplaar met een uitgebleekte punt.

De gelopen route.

Een westerling in Drenthe

Dat heb ik natuurlijk weer: We waren bijna thuis, zo rond half elf in de avond, toen er midden in Ruinen een schaap midden op de weg stond...