zondag 8 oktober 2017

Samen doen

Gisteren was ik beroepshalve op de therapeutendag van het NIBIG (ik werk daar een paar uur per week).
Het overkoepelende thema, zoals ik dat ervaren heb, was "Zorg: Samen Doen".

Sabine Uitslag, voormalig lid van de Tweede Kamer bij het CDA met bestuurservaring in de reguliere zorg, hield er een meeslepend pleidooi voor integrale zorg.
Hierbij verwees ze naar de stichting iPH (Institute for Positive Health) die een heldere, mij zeer aansprekende, missie heeft:

iPH inspireert en faciliteert mensen om zelf en met elkaar breder naar hun gezondheid te kijken en te herkennen hoe zij veerkrachtig en betekenisvol kunnen leven.

iPH heeft een model ontwikkeld dat ervan uitgaat dat gezond zijn niet hetzelfde is als "niet ziek zijn", maar dat zes dimensies samen jouw geestelijk en lichamelijk welbevinden bepalen.

De doelstelling van iPH is:
Zich in te zetten voor de samenleving met als doel de Positieve Gezondheid van de mens in algemene zin te ondersteunen, te versterken en te herstellen binnen zes dimensies:

  1. lichamelijk,
  2. psychisch,
  3. spiritueel,
  4. kwaliteit van leven,
  5. maatschappelijke participatie en
  6. dagelijks functioneren
Met deze doelstelling beoogt iPH het algemeen belang te dienen en de verkokering die de reguliere zorg nu kenmerkt, op te heffen.

Je kunt zelf testen hoe het met jouw positieve gezondheid is gesteld. Registreer je gratis. Dat is nodig om de gegevens in jouw account op te kunnen slaan en om de test later nog eens te kunnen doen, waarna je de uitslag kunt vergelijken met eerdere testmomenten.
Als je de test doet (die uit 42 vragen bestaat), krijg je een grafiek die je een beeld geeft van jouw positieve gezondheid.


Het idee is dat alle zes de dimensies samen jouw positieve gezondheid bepalen. De ene dimensie heeft invloed op de andere. Zo heeft een lichamelijke klacht vaak ook invloed op het mentaal welbevinden en kan de kwaliteit van leven positief veranderen als de dimensie Meedoen beter scoort.

Veel gezondheidswerkers zitten nog steeds vaak op een eiland en zijn doof voor de signalen van hun cliënten die heel goed beseffen dat hun gezondheid niet van die ene koker afhangt, maar relaties heeft met andere dimensies.
iPH timmert aan de weg om vooral bij de overheid, de verzekeraars en de zorginstellingen de muren te slechten en integrale zorg - en dat is inclusief de complementaire zorg - te stimuleren.

Na haar gloedvolle betoog interviewde Sabine zeven mensen die aan het NIBIG verbonden zijn over hoe het NIBIG de weg van de complementaire zorg aan het plaveien is en verbindingen zoekt (en legt) met de reguliere zorg. Ik had het voorrecht om een van die zeven mensen te zijn en uit te kunnen leggen hoe het NIBIG-register de voorwaarden schept voor integratie en samendoen.

Volgens Sabine hebben we het momentum en is de wereld klaar voor integrale zorg.
Dus: zorgverleners in den lande: verenigt u en zet Samen de schouders onder de gezondheidszorg!

dinsdag 3 oktober 2017

Een weekendje weg

Het afgelopen weekend hebben we op de Veluwe doorgebracht, in een vakantiehuisje.
Helaas waren we allebei nogal grieperig. Dit weerhield ons er niet van om volop te genieten van de omgeving.

Vrijdag hebben we een eind gefietst zuid van Beekbergen. We zagen talloze sporen van edelherten op de zandpaden. Helaas lieten de eigenaren ervan zich niet zien.

Zaterdag hebben we in de regen een mooie natte wandeling gemaakt onder Laag Soeren en later een voornamelijk drogere wandeling in de buurt van de Posbank.

Zondag hebben we een flink eind gefietst: van het huisje naar en door het Nationale park De Hoge Veluwe en via het Deelerwoud terug naar het huisje.

Maandag op de terugweg naar huis hebben we te voet ook nog het Nationaal park De Sallandse Heuvelrug verkend.

Zolang we bezig waren, voelden we de verkoudheid en de bijbehorende ongemakken niet. Die vergeten we dus maar.....

Het bezoek aan De Hoge Veluwe was (wederom) een beetje een teleurstelling: heel veel bezoekers, zodat je een groot deel van de tijd meer op het fietspad en de tegenliggers moest letten dan dat je de omgeving kon bekijken.
Het bezoekerscentrum is mooi en informatief, maar technisch wat verouderd. Sommige panelen werken niet meer en veel video's (of de projectoren) zijn zo oud dat ze haast niet meer te bekijken zijn.

Het landschap is natuurlijk mooi. Behalve drie edelherthindes hebben we geen dieren gezien, helaas.
Waarom de toegang tot dit park € 9,30 per persoon kost en de andere Nationale parken gratis toegankelijk zijn, is ons overigens een raadsel.

Anders was het in het Deelerwoud, dat we daarna doorkruisten: we zagen veel minder mensen en veel meer dieren: binnen twintig minuten zagen we, verspreid over drie locaties, zeven edelherten en een wild zwijn!
Dat maakte onze teleurstelling over het andere park meer dan goed.

Daarna passeerden we de hoogste waterval van Nederland (bij Loenen) en zakten we moe maar voldaan op de bank onderuit.

Op de terugweg naar huis de dag erop voelden we ons nog steeds niet fit, maar hebben we toch een prachtige wandeling gemaakt in het Nationaal park De Sallandse Heuvelrug.

Het was een mooi weekend, helaas wat vertroebeld door onze grieperigheid, maar ach, er zijn ergere dingen...

Inmiddels gaat het ons weer beter en genieten we van de foto's.

Een grote sponszwam.
De schimmel komt algemeen voor, maar in tegenstelling tot heel veel andere zwammen en paddenstoelen staan deze meestal helemaal alleen.


Het was een mooi exemplaar met een doorsnede van zo'n dertig centimeter.


Zonder eekhoorns bij de huisjes is Landal geen Landal...


Een edelhert op de Hoge Veluwe.
Ze stond ongeveer vijftig meter van het fietspad samen met twee andere dames te grazen.
Deze was het best te zien.


Wij vonden de lange snuit opvallend.
Een ree heeft andere verhoudingen.


In het Deelerwoud zagen we, nadat we twee edelherten hadden gezien,
dit fraaie everzwijn struinen.
In het Deelerwoud wordt tot nu toe niet gejaagd,
wat maakt dat de bewoners zich niet zo erg bekommeren om glurende toeristen.
De afstand paste overigens goed bij deze krachtpatser: honderd meter.
Dichtbij genoeg ;-)


En toen zagen we ineens vijf herten staan!
Ze stonden ons voortdurend aan te kijken, maar bleven gelukkig wel staan.
Beleefd wensten we ze een prettige dag toe en fietsen blij verder.


Dit is hem dan: de hoogste waterval van Nederland.
Netjes ingekaderd tussen twee muren.


Opvallend (vond ik) dat de waterloop niet fantasieloos recht is, 
maar een - zij het nauwelijks waarneembare -
hoek heeft tussen de bovenloop en het niveau daar onder.


Kijk: dit vind ik nu mooi: dat er niet zo maar een houten hek in elkaar
geflanst is, maar dat met zorg oude technieken zijn gebruikt.


We zijn inmiddels in het Nationaal park De Sallandse Heuvelrug, even onder Haarle.


De nattigheid van de afgelopen dagen is goed voor de schimmels:
de paddenstoelen schieten de grond uit.




Paddenstoelen zijn echte doordouwers: ze tillen tijdens de groei
moeiteloos stukken mos...

...en graspollen op.



Het Sallandse landschap in de najaarszon.


Onder de wolken staat het Huis De Sprengenberg (beter bekend als de Palthetoren)
te pronken op de heuveltop.

Een schitterend bouwwerk met een rijke historie.


De bosbodem zag er op veel plaatsen rood van de rode bosbessen.
En ja: ze zijn best zuur...

In de verte streek er een groep kramsvogels in de heide neer.


Een vrouwtje roodborsttapuit...


...met verderop haar(?) mannetje.


Een kleine vuurvlinderdame op boerenwormkruid.


Weinig mensen, maar des te meer mieren, bevolken deze streek.
Gelukkig zijn ze erg klein: zo 'n mierenhoop kan wel 700.000 mieren herbergen!
Als we alle Amsterdammers zo klein konden maken, was de Randstad ineens een stuk rustiger...


Het was een mooi weekend!

woensdag 27 september 2017

Nou vooruit dan... paddenstoelen

Het moest er toch van komen: we moeten accepteren dat de zomer op zijn eind loopt.
Gestimuleerd door enthousiaste verhalen en foto's over bijzondere paddenstoelen, trokken we gisteren naar het Dwingelderveld met als missie: "de aardsterren vinden en fotograferen".

Onderweg daarnaartoe zagen we zo veel andere paddenstoelen dat het, toen we eenmaal bij de aardsterren aankwamen, bijna te donker was om ze goed op de foto te zetten.

Op de terugweg kwamen we de Ruiner schaapskudde nog tegen en zagen we een ree grazen in de achtertuin van een huisje aan de heide.

Het was weer een mooie dag...

Het gezin Geschubde Inktzwam aan de wandel?


De inktzwam begint mooi wit.
Naarmate hij rijper wordt, verandert de hoed van onderaf in een zwarte vloeistof
 (de inkt) die vol zit met sporen.
Uiteindelijk blijft er een zwarte frommel aan de top van de steel over.


Schubben van buiten, zwart van binnen, druppels inkt aan de rand.


Linksonder zie je de kring van inkt in de bodem en op het eikenblad.
Van de zwam is alleen de steel nog over.


Allerlei stadia bij elkaar.
Op de voorgrond liggen Grote oranje bekerzwammen.


Hier zie je ze wat beter.




Op deze beukentak groeien porseleinzwammetjes.
Kennelijk vallen ze in de smaak bij naaktslakken...


De naam zegt het al...






De paddenstoelen hebben hun werk gedaan en worden weer 'gewoon' schimmels.
De naaktslakken hebben de glanzende hoeden vrijwel helemaal verorberd.


Hier zijn ze dan: de gekraagde aardsterren.
Hoewel ze vlak langs het pad groeien, zie je ze nauwelijks liggen.


Aardsterren zijn, net zoals aardappelboleten, buikzwammen.
Dit betekent dat de sporen binnen in een bol zitten.
Aardsterren hebben bovenop een puntje dat open gaat als de sporen rijp zijn.


Links een rijpe, rechts een jonge gekraagde aardster.


In deze animatie kun je goed zien wat er gebeurt als er een dier op de rijpe aardster trapt of
als er iets op valt:
de sporen spuiten de buik uit en verspreiden zich door de lucht.


Deze heeft zijn werk gedaan: de buik is leeg en ingezakt.

Dit is zijn neefje: de gewimperde aardster.
Hij is veel gladder en mist de kraag onder de buik.







Een kluifzwam.
Hij is niet kapot, hij groeit gewoon zo...


De sporen van een larfje dat het weefsel tussen de boven- en onderkant van het blad heeft opgegeten.

We zien de schaapskudde terugkeren naar de kooi...

...en een reegeit die op haar gemak in een tuin staat te grazen.
Ze stoort zich niet aan de mensen die vlakbij over de weg lopen en geboeid staan toe te kijken.

Samen doen

Gisteren was ik beroepshalve op de therapeutendag van het NIBIG  (ik werk daar een paar uur per week). Het overkoepelende thema, zoals ik d...