vrijdag 27 januari 2017

Winter

Lekker is dat: is het eindelijk prachtig winterweer, lig je in bed met griep....

Afgelopen donderdag hield ik het niet meer uit en hebben we een wandelingetje gemaakt in recreatiegebied Schoonhoven bij Hollandscheveld. De bomen waren schitterend wit van de rijp en het dunne ijs lag er prachtig bij. Een (over)moedige schaatster draaide haar rondjes over het ondiepe deel van de plas.
Helaas voelde ik me nog lang niet geweldig, dus ging het weer rap richting warme kamer.

Een paar dagen later probeerden we het nog een keer: nu op en rond de Lemelerberg. Het was best koud en de Zon kreeg nauwelijks de kans om door de mist heen te prikken, maar ook nu was het genieten.

Het meest gefotografeerde vogeltje van de afgelopen dagen, denk ik.


Drie dagen mist en vorst zorgden voor prachtige kunstwerken.


Mevrouwtje liep dapper met me mee toen ik even de tuin in ging.
Ze vond de koude sneeuw kennelijk niet zo'n succes en
probeerde steeds in mijn broek te klimmen.
Veel warmer....


Lekker wandelen in het zonnetje langs het strand van Schoonhoven...



...of met de klapschaatsen aan oefenen voor de eerste marathon op natuurijs.






Een stukje ijs in het ijs, begroeid met rijp.


De verschrikkelijke sneeuwman gesnapt in de ochtendzon.


Inderdaad: gewoon in Tiendeveen: een roodborst en wat schapen maken zich op
voor wéér een winterse dag.


Boven de Lemelerberg probeert de Zon door de mist te prikken.


Een zeldzame gelegenheid om zonder hulpmiddelen een zonnevlek te bekijken:
het kleine vlekje rechtsboven in de Zon.
Klik op de foto om hem beter te kunnen zien.

woensdag 11 januari 2017

Sporen die je zelden ziet

Van de week reed ik langs het Linthorst-Homankanaal en zag ik iets vreemds:

In het ijs zaten sleuven met water erin. Sommige meer dan twee meter lang, andere korter.
Soms één sleuf, soms twee naast elkaar.

Toen ik wat beter keek, zag ik dat aan een eind van zo'n sleuf de voetafdrukken stonden van eenden en zwanen.

Aan datzelfde eind zat soms ook een verdikking.

Wat was er gebeurd?

Het ijs was op een gegeven moment zo dun dat landende eenden en zwanen er doorheen zakten, het ijs met hun buik voor zich uit duwden en zo een open waterspoor trokken.

Als ze tot stilstand waren gekomen, konden ze uit het water op het ijs stappen en zo verder wandelen. Daarvoor was het ijs dus net nog dik genoeg.

Een paar uur later was het ijs verdwenen.

Leuk dat ik dat net nog even zag...

Vreemde strepen in het ijs


De landingsbaan van een eend.
Daarachter de sporen van een zwaan.


De landingsbaan van een zwaan: de poten zakten door het ijs, de buik nét niet.
Aan de ijsbultjes kun je zien dat hij van rechts kwam.
Hij is naar rechts weggelopen.


Vier eenden? Je ziet geen pootafdrukken.
Misschien was het een doorstartende zwaan:
twee keer stuiteren en dan...

Ja, dat was het. Kijk maar:
Na twee keer stuiteren met de poten door het ijs heen,
gleed hij een meter of vijf over het ijs verder, voor hij,
nét niet door het ijs zakkend, tot stilstand kwam.
Toen draaide hij linksom en liep langs zijn landingsbaan naar rechts weg.


Twee eenden.


Een zwaan.


Zo zie je maar: ook op een ogenschijnlijk saai stukje kanaal
is soms toch veel te zien.